W czasie insurekcji kościuszkowskiej w 1794 roku kierowana przez niego placówka wiedeńska nadesłała najwięcej raportów do Wydziału Interesów Zagranicznych Rady Najwyższej Narodowej. Po upadku powstania Łempicki pozostawał w dyspozycji króla Stanisława Augusta, który w lutym 1795 wezwał go do powrotu do kraju. Pozostający od miesięcy bez pensji, Łempicki nie mógł opuścić Wiednia z powodu zadłużenia. Dopiero 25 listopada 1795 Stanisław August posłał mu niemal tysiąc dukatów wraz z listem cyrkularnym ostatecznie likwidującym polską służbę zagraniczną.
Łempicki osiadł w Galicji, gdzie był dziedzicem Poraża w powiecie liskim. W 1805 roku wylegitymował się ze szlachectwa w Wydziale Stanów galicyjskich. Był ożeniony z Aleksandrą Olszewską. Miał córkę Marię (Mariannę), żonę Teofila Romera (1814–1894)Teofil Romer (1814–1894) – ziemianin pochodzący z galicyjskiej rodziny drobnoszlacheckiej, skazany za udział w powstaniu krakowskim (1846) na dwanaście lat więzienia, osadzony w twierdzy Špilberk; w latach 1858–1870 dzierżawca i zarządca bieszczadzkiej wsi Rajskie. Zob. , babkę generała Franciszka Latinika.
Uwagi
Przypisy
Kategoria:Absolwenci Szkoły Rycerskiej w Warszawie Ignacy Kategoria:Przedstawiciele dyplomatyczni I Rzeczypospolitej w Świętym Cesarstwie Rzymskim Kategoria:Urodzeni w 1766 Kategoria:Zmarli w XIX wieku Kategoria:Ludzie urodzeni w Warszawie