Badacz uznał, że ma do czynienia z przodkiem zaurolofa, wobec czego nadał zwierzęciu nazwę prozaurolof.
Kolejny gatunek, S. angustirostris, opisany został z Azji. Niedługo po opisanym powyżej odkryciu wydobyto jednak o wiele bardziej wartościowe szczątki. Odnalazła je w Mongolii w pochodzących z wczesnego mastrychtu skałach formacji Nemegt polsko-mongolska ekspedycja paleontologiczna, działająca w latach 1947-49. Anatolij Rożdiestwienski nadał znalezisku nazwę S. angustirostris. Jeszcze wcześniej odkryty okaz, fragmentaryczna kość kulszowa z Heilongjiang w Chińskiej Republice Ludowej, nazwany został przez Riabinina S. kryschtofovici. Jednak obecnie uważa się to miano za nomen dubium.
Jednym z gatunków później zaliczonych do tego samego rodzaju był S. morrisi. Jego pozostałości znaleziono w środkowej Kalifornii, wśród skał formacji Moreno, datowanych na późny mastrycht. Znalezione tam skamieniałości zostały powtórnie przebadane przez zespół Prieto-Márqueza. Badacze zwrócili uwagę na mocno zbudowany, sięgający za sklepienie czaszki grzebień tworzony głównie przez kość nosową, zakończony wydłużoną, trójkątnego kształtu płytką. Wskazali także odmienności w kopule kości czołowej i zagłębienie około nozdrzy.