Istnieją opisy dwóch czaszek nieznanego podgatunku pnączarka wielkouchego w wypluwkach sów, odnalezionych w jaskini położonej w centralne części meksykańskiego stanu Guerrero. Jaskinia jest położona w odległości około 700 km na zachód od znanego zasięgu występowania tych zwierząt.
Nazewnictwo W wydanej w 2015 roku przez Muzeum i Instytut Zoologii Polskiej Akademii Nauk publikacji „Polskie nazewnictwo ssaków świata” dla gatunku Ototylomys phyllotis zaproponowano polską nazwę pnączarek wielkouchy.
Kariotyp Garnitur chromosomowy pnączarka wielkouchego: 2n=48, z 32 chromosomami metacentrycznymi i 14 chromosomami submetacentrycznymi. Chromosom X jest metacentryczny, chromosom Y submetacentryczny.
Budowa ciała Wzór zębowy I C P M 16 = 1 0 0 3 1 0 0 3 Pnączarek wielkouchy jest gryzoniem średniej wielkości. Ma smukłe ciało i obfite, miękkie futro. Sierść w części grzbietowej jest cieniowana: odcienie szarości są przemieszane z barwą kremowocynamonową, w części brzusznej wybarwiona na biało. U podstawy uszu widoczna jest charakterystyczna biała łatka. Uszy są jasnobrązowe – duże, pozbawione sierści. Ogon jest długi, błyszczący, pokryty łuskami.