Juliusz Chłapowski (ur. 22 listopada 1890 w Goździchowie, zm. 26 lipca 1920) – działacz niepodległościowy, powstaniec wielkopolski, podoficer Wojska Polskiego w II Rzeczypospolitej, poeta, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się w Goździchowie w rodzinie Dezyderego Andrzeja h. Dryja (1855–1925) i Teresy z Dembińskich h. Nieczuja (1865–1941). Brat Stanisława Ludwika (1888–1930), Zdzisława (1892–1920) i Kazimierza Rafała (1896–1976).
Uczęszczając do gimnazjum, działał w Towarzystwie Tomasza Zana. Absolwent Wyższej Szkoły Technicznej w Karlsruhe i Szkoły Rolniczo-leśnej w Tharandt. Jesienią 1918 wstąpił do Polskiej Organizacji Wojskowej Zaboru Pruskiego. W styczniu 1919 walczył w powstaniu wielkopolskim na froncie pod Lesznem. Dowodził kompanią na odcinku „Pawłowice”. W lutym wstąpił do 1 pułku Ułanów Wielkopolskich, a w lipcu przeszedł do 2 pułku ułanów i awansował na wachmistrza. W maju 1920 zwolniony z wojska, ale już w lipcu wstąpił ochotniczo do 16 pułku Ułanów Wielkopolskich. Wziął udział szarży I szwadronu pod Zawidczami. Odwagą i przykładem, porwał za sobą ułanów pierwszy raz walczących na froncie bolszewickim. W następstwie szarży plutonu na Smarżów jako jeden z pierwszych dotarł do wsi. Zginął od kuli nieprzyjacielskiej, w szarży kawaleryjskiej w okolicy Brodów i Szczurowic nad Styrem.