W wyniku tego, że rękojemca był odpowiedzialny bezwzględnie, wierzyciel nie musiał oczekiwać nadejścia terminu świadczenia przez dłużnika. Mógł zażądać spłaty lub spełnienia zobowiązania od razu. Dodatkowo nie było obowiązku dochodzenia tego prawa sądownie, lecz istniała możliwość przystąpienia do postępowania od razu (według zapisów Johannesa Wolerama). Z drugiej strony, w wyniku takiego zapisu rękojemca mógł świadczyć sam, bez względu na treść stosunku pomiędzy dłużnikiem a wierzycielem, co więcej, nie byłby zobowiązany oczekiwać do momentu wezwania tego pierwszego. Właśnie przez to coraz częściej zaczęto zastrzegać w umowach, że rękojmia nie ma prawa do świadczenia samodzielnie, ale wyłącznie w obecności dłużnika. Podobnie i sąd miał prawo wydać uchwałę, w której zabraniał wierzycielowi do bezwzględnego dochodzenia swojego prawa na rękojmi.