Według relacji z pogrzebu ów generał udekorował trumnę Krzyżem Walecznych.
Jego śmierć i pogrzeb były szeroko opisywane w ówczesnej prasie i wykorzystywane do celów propagandowych jako przykład zgodnego współżycia narodowości zamieszkujących Rzeczpospolitą (wraz ze Storchem zginął także żołnierz będący etnicznym Polakiem). W nawiązaniu do śmierci żydowskiego żołnierza Wojska Polskiego i zabójstwa żydowskiego studenta Karola Zellermayera publicysta Apolinary Hartglas na łamach „Nowego Dziennika” poruszył temat równości ofiary za Polskę żołnierza polskiego i żydowskiego oraz pisał: „na polu ofiar dla Polski istnieje nadal dla Żydów numerus non clausus”. O wymowie dwóch zgonów (Polaka i Żyda) pisał publicysta B.W. Święcicki na łamach „Przeglądu Powszechnego”. Ofiara Ozjasza Storcha była przyrównywana do śmierci innego polskiego Żyda, Karola Zellermayera, zmarłego niedługo wcześniej.
Na początku 1939 na posiedzeniu zarządu głównego Związku Kombatantów postanowiono ufundować na granicy polsko-czeskiej pomnik upamiętniający Ozjasza Storcha.
Zobacz też Stefan Rago Karol Zellermayer – polski Żyd zamordowany na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie 24 listopada 1938
Przypisy