11 czerwca 1919 wstąpił do Wojska Polskiego. Został przeszkolony oraz ukończył szkolenie pilotów i został 25 maja 1920 przydzielony do 12 eskadry wywiadowczej, która walczyła na froncie bolszewickim. 11 sierpnia 1920 skutecznie bombardował nieprzyjaciela rozbijając jego tabory, a w dniu następnym uniemożliwił przeprawę kawalerii bolszewickiej przez Bug, czynem tym zmusił ją do wycofania się za rzekę. Jego brawurowe ataki przyniosły nieprzyjacielowi ciężkie straty. 13 sierpnia 1920 został pod Działdowem zestrzelony i wzięty do niewoli, ale po tygodniu zbiegł wraz z obserwatorem. Za czyny te został odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari i Krzyżem Walecznych.
W październiku 1920 w stopniu kaprala otrzymał prawo noszenia odznaki pilota. 26 października 1920 otrzymał awans na stopień podporucznika i przydział do 3 pułku lotniczego. W 1923 otrzymał awans na stopień porucznika ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1923. Od tego samego roku instruktor i wykładowca w Szkole Mechaników Lotniczych w Bydgoszczy. W 1928 przeniesiony na dwa lata do 6 pułku lotniczego, w którym dowodził 61 eskadrą liniową. Następnie został przydzielony do Oddziału Służby Lotnictwa. Za loty nad nieprzyjacielem w czasie wojny 1918–1920 otrzymał Polową Odznakę Pilota nr 59.