Jan Cabaj (ur. 1899, zm. 1944 w Lublinie) – oficer Wojska Polskiego, „Sprawiedliwy wśród Narodów Świata”.

Życiorys Jako oficer Wojska Polskiego stacjonował w latach 1930–1938 ze swoim pułkiem w Kołomyi. Mieszkał tam z żoną Tatianą i córkami Janiną i Antoniną. Ich sąsiadami była rodzina Grünbergów – Baruch i Freda z domu Zuckerman z dziećmi: Miriam i Karolem. Janina przyjaźniła się z Miriam, z którą uczęszczała do szkoły. Antonina zaś przyjaźniła się z bratem Miriam – Karolem. W 1938 Cabajowie przenieśli się do Garwolina, gdzie Jan Cabaj, wówczas w stopniu porucznika, dowodził plutonem gospodarczym w 1 pułku Strzelców Konnych. Podczas okupacji niemieckiej Jan działał w ruchu oporu. W Armii Krajowej działały również jego córki.

W 1941 Grünbergowie znaleźli się w getcie w Kołomyi, następnie zaś w Stanisławowie. Baruch i Karol zginęli. Freda wraz z córką zostały złapane w getcie w Stanisławowie w listopadzie 1942. Zbiegły podczas transportu. Podczas ucieczki Freda w wyniku skoku złamała obie nogi. Miriam sama dotarła do Cabajów, gdzie otrzymała schronienie i pozostawała na utrzymaniu do stycznia 1943. Od przyjaciółki dostała dokumenty na nazwisko Helena Balkowska. Miriam, mimo zapewnień Cabajów, że może zostać u nich, na początku 1943 udała się do Warszawy, gdzie uzyskała kennkartę. Pracowała jako pomoc kuchenna i sprzątaczka.