Zarówno większe, jak i mniejsze studia zezwalały Lux Radio Theatre na wykorzystywanie swoich filmów; wśród nich byli również producenci niezależni: David O. Selznick, Samuel Goldwyn i Zoltan Korda. Niektórzy z nich, głównie Goldwyn, wykorzystywali ogólnokrajową rozpoznawalność audycji do promowania własnych produkcji i traktowali ją jako darmową reklamę. Z takiego rozwiązania często korzystali niezależni producenci, niemający takich możliwości finansowych, w przeciwieństwie do dużych wytwórni, dysponujących znacznie większym budżetem. W 1942, za „wybitną rozrywkę w dramacie”, program Lux Radio Theatre został uhonorowany Peabody Award.
Konflikt z AFTRA (1945) mały|Od lewej: Paul de Vassal, Simone Simon i Albert Cloutier w audycji Lux Radio Theatre, 7 maja 1942 mały|left|Victor Mature i Lana Turner w trakcie radiowej adaptacji filmu Slightly Dangerous w Lux Radio Theatre (1943) Dziewięcioletnia kadencja DeMille’a w roli gospodarza Lux Radio Theatre zakończyła się 22 stycznia 1945 w wyniku sporu na tle politycznym z American Federation of Television and Radio Artists (AFTRA). Kwestia konfliktu dotyczyła 12. poprawki do Konstytucji Stanów Zjednoczonych i propozycji głosowania zwanego „prawem do pracy” (pozwoliłoby to na pracę w radiu każdemu, bez konieczności bycia w związku).