Tego typu tancerz jest niezbędny w każdym zespole baletowym o klasycznej formacji, aby spełnić estetyczne wymagania stawiane rolom bajkowych książąt, wodzów i innych bohaterów romantycznych. Dlatego „danseur noble” traktowany jest w balecie jako męski odpowiednik najlepszej tancerki klasycznej, tzw. primabaleriny, równoważąc jej mistrzostwo artystyczne swą wrodzoną charyzmą w oczach najbardziej wymagającej widowni.
Historia Sam termin „danseur noble” utrwalił się w epoce francuskiego baletu romantycznego, ale ten typ artysty zrodził się w praktyce tańca i teatru baletowego znacznie wcześniej.
W XVIII wieku, kiedy taniec męski dominował na scenach nad tańcem kobiet, tego rodzaju tancerzy nazywano „danseur sérieux” (tancerz poważny). Najwybitniejszym z nich w teatrach dworskich i piśmiennictwie baletowym przydawano nawet tak wyjątkowe określenia, jak: „dieux de la danse” (bóg tańca) – tak nazywano Louisa Dupré (1697-1774) i Gaetano Vestrisa (1728-1808), czy „Apollon de la danse” (Apollo tańca) – jak nazwano Charles’a Le Picqa (1745-1806), a fama o ich charyzmie scenicznej niosła się szeroko po Europie owocując licznymi zaproszeniami i gościnnymi występami w najważniejszych teatrach.
Nieodzowne cechy i walory takich tancerzy zdefiniowali najwybitniejsi praktycy i teoretycy baletu: