Jaskinia powstała w wapieniach z jury późnej. Znajdują się w niej kotły wirowe, skonsolidowane mleko wapienne i zwietrzałe polewy naciekowe. Namulisko składa się z gruzu wapiennego zmieszanego z gliną. W jaskini występuje przewiew. Przy otworach jest sucha i widna, w głębi wilgotna i ciemna. W 1981 r. Sanocka-Wołoszynowa stwierdziła występowanie kilku gatunków pająków: Amaurobius fenestralis, Tegenaria silvestris, Lepthyphantes leprosus, Nesticus cellulanus, Leiobunum rupestre.
Historia poznania Jaskinię w 1882 r. wzmiankował Gotfryd Ossowski, który przebadał jej namulisko. W 1951 r. jej plan podał Kazimierz Kowalski, ale obejmował on tylko zachodnią część jaskini. Plan całej jaskini opracował M. Czepiel w 1976. W 1982 r. E.Sanocka-Wołoszynowa badała florę pajęczaków w jaskini.
Jaskinia znajduje się w rezerwacie przyrody i nie jest dostępna turystycznie.
Przypisy K. Kowalski, Jaskinie Polski, tom. 1, Warszawa: Państwowe Muzeum Archeologiczne, 1951 Jerzy Kondracki, Geografia regionalna Polski, Warszawa, Wyd. Naukowe PWN, 1998, G.B. Ossowski, Zwarte sprawozdanie z badań antropologiczno-archeologicznych w jaskiniach okolic Krakowa w 1882, Kraków, Zbiór Wiad. do Antropologii kraj, 1883, 7: 66-88 E.Sanocka-Wołoszynowa, Badania pajęczaków jaskiń Wyżyny Krakowsko-Częstochowskiej. Wrocław: Acta Univ. Wratislav. 1981, 548. Prace Zoologiczne 11: 1-92
Kategoria:Jaskinie Wyżyny Krakowsko-Częstochowskiej