W 1937 roku był jednym z członków założycieli stowarzyszenia „The Old Tigers of Belgium”, a od 1939 do 1941 roku jej prezesem. Podczas II wojny światowej działał w ruchu oporu. W 1941 roku aresztowany i skazany na śmierć za działalność na rzecz ruchu oporu. Uwięziony w St-Gilles (Saint-Gilles Prison) i Huy (Prison de Huy). Po zwolnieniu podjął działalność w ruchu oporu. Ponownie aresztowany w 1943 roku i 27 sierpnia 1944 roku skazany na śmierć. Wysłany do Niemiec pociągiem, który nie dotarł do celu. Po wojnie nadal zasiadał w radzie miejskiej w Brukseli.
Napisał dwie książki Belgica i La Navigation Aerienne et les randonnees victorieuses du Belgica.
Zawody o Puchar Gordona Bennetta Reprezentując Belgię po raz pierwszy wziął udział w zawodach o Puchar w 1912 roku. Po I wojnie światowej brał udział w większości edycji zawodów o puchar Gordona Bennetta. Zwyciężając w trzech kolejnych zawodach o Puchar (1922, 1923 i 1924) w czerwcu 1924 roku zdobył go na własność. Kolejny raz udało mu się wygrać zawody w 1936 i 1937 roku.
Odznaczenia za wygranie XIII Pucharu Gordona Bennetta w 1924 roku i zdobycie Pucharu został odznaczony Orderem Leopolda.