Emil Dziwisz (ur. 12 lutego 1921 w Hajdukach Wielkich, zm. grudzień 1942 jako żołnierz Wehrmachtu pod Donieckiem) – polski piłkarz występujący na pozycji napastnika.
Dziwisz urodził się w rodzinie Teresy z domu Buba i Anastazego. Ojciec był pracownikiem Huty Batory, zaś matka zajmowała się domem. Emil był ich ósmym dzieckiem. Miał siedmioro rodzeństwa: Edwarda, Helenę, Feliksa, Alojzego, Karola, Augustyna oraz Konstantego. Karierę piłkarską rozpoczął w 1934 roku w drużynie juniorów Ruchu Chorzów. Cztery lata później został włączony do zespołu seniorów, występującego wówczas w I lidze.
W barwach „Niebieskich” zadebiutował 3 lipca 1938 r. w zremisowanym 2:2 meczu z ŁKS–em Łódź. Dziwisz zastąpił w tym spotkaniu nieobecnego Gerarda Wodarza. Pierwszą bramkę dla Ruchu strzelił 2 lipca 1939 roku w przegranym 2:3 spotkaniu z Polonią Warszawa. Dziwisz wywalczył z „Niebieskimi” w sezonie 1938 i 1939 mistrzostwo Polski.