United States Army Air Forces (Siły Powietrzne Armii Stanów Zjednoczonych, USAAF) – formacja lotnictwa wojskowego Armii Stanów Zjednoczonych oraz de facto samodzielna siła Armii Stanów Zjednoczonych podczas II wojny światowej i tuż po niej, utworzona 20 czerwca 1941 r. jako następca Korpusu Lotniczego Armii Stanów Zjednoczonych i bezpośredni poprzednik Sił Powietrznych Stanów Zjednoczonych, jednego z sześciu oficjalnych rodzajów Sił Zbrojnych Stanów Zjednoczonych. USAAF był formalnie częścią armii Stanów Zjednoczonych, która 2 marca 1942 r. została funkcjonalnie podzielona zarządzeniem wykonawczym na trzy niezależne siły: Armię Lądową, Służbę Zaopatrzenia i Siły Powietrzne Armii. Każda z tych sił miała swojego dowódcę, który podlegał bezpośrednio Szefowi Sztabu Armii.
USAAF zarządzał wszystkimi częściami lotnictwa wojskowego, które wcześniej były rozdzielone pomiędzy Korpus Lotniczy, Dowództwo Generalne Sił Powietrznych i dowódców rejonów korpusu lądowego i tym samym stał się pierwszą organizacją lotniczą Armii USA, która kontrolowała własne instalacje i personel pomocniczy. Szczytowa liczebność USAAF podczas II wojny światowej wynosiła ponad 2,4 miliona mężczyzn i kobiet w czynnej służbie oraz prawie 80 tys. samolotów do 1944 r. oraz 783 bazy krajowe w grudniu 1943 roku.