Chociaż inne narody miały już oddzielne siły powietrzne niezależne od swojej armii lub marynarki wojennej (takie jak wspomniany RAF, czy niemiecka Luftwaffe), USAAF pozostały częścią armii, dopóki reorganizacja obronna w okresie powojennym nie doprowadziła do przejścia przez Kongres Stanów Zjednoczonych ustawy o bezpieczeństwie narodowym z 1947 r. wraz z utworzeniem niezależnych Sił Powietrznych Stanów Zjednoczonych we wrześniu 1947 r.
W swojej ekspansji i prowadzeniu wojny USAAF stał się czymś więcej niż tylko ramieniem większej organizacji. Pod koniec II wojny światowej Siły Powietrzne Armii Stanów Zjednoczonych stały się praktycznie niezależną formacją. Zgodnie z rozporządzeniem wykonawczym była to podporządkowana agencja Departamentu Wojny Stanów Zjednoczonych, której zadaniem w teorii było jedynie organizowanie, szkolenie i wyposażanie jednostek bojowych oraz ograniczona odpowiedzialność na terytorium Stanów Zjednoczonych. W rzeczywistości kwatera główna AAF kontrolowała przebieg wszystkich aspektów wojny powietrznej w każdej części świata, określając politykę lotniczą i wydając rozkazy bez przekazywania ich Szefowi Sztabu Armii. Według historyka amerykańskich sił powietrznych Wesley Cravena, ten „kontrast między teorią a faktem jest [...] fundamentalny dla zrozumienia istoty USAAF”.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Siły Powietrzne Stanów Zjednoczonych