Ściana skalna ma charakterystyczne znaki działania wietrzenia mrozowego. Znajduje się tu również kilka mniejszych skalisk. Skała rozciągnięta na długości około 40 m w kierunku południowy zachód – północny wschód tworzy silnie erodowaną, kilkumetrową ścianę, nieregularnie łamaną z poziomymi i pionowymi pęknięciami. Na południe spada stosunkowo stromo, na północ zamienia się w łagodny płaskowyż, bez skalisk. Materiał skalny tworzony przez erlany (przekształcone skały wapienne i krzemionkowe, pierwotnie pochodzenia osadowego, prawdopodobnie neoproterozoiczne). Skała tworzy eluwium bogate w wapń i magnez. Jony wapnia uwalniane są przez wentylację, a poprzez wymywanie z erlanu wzbogacają gliniaste podłoże szczelin skalnych i tarasów, a także obszary wokół skał.
Przez rezerwat nie poprowadzono żadnego szlaku turystycznego ani żadnej ścieżki dydaktycznej. Monitorowanie i obserwacja roślin objętych ochroną przez botaników oraz skutki ewentualnego penetrowania rezerwatu przez turystów były powodem zagrodzenia ścieżki wiodącej do rezerwatu przez służby leśne, co oznacza, że teren rezerwatu jest niedostępny, a poruszanie po nim nie jest zalecane, a nawet zabronione. Na obszarze rezerwatu znajduje się chata o nazwie (), dostępna jedynie służbom leśnym.