Po sekularyzacji zakonów katolickich w Prusach był inicjatorem stworzenia we Wrocławiu centralnej biblioteki i archiwum gromadzącej poklasztorne zbiory biblioteczne. W związku z tym przeprowadził się w 1810 r. do Wrocławia i objął posadę komisarza ds. księgozbiorów przy komisji sekularyzacyjnej. W czerwcu 1812 r. został archiwistą biblioteki Uniwersytetu Wrocławskiego, piastując tę funkcję do 1825 r. Wkrótce potem zaangażował się w tworzenie pierwszego we Wrocławiu publicznego muzeum. Od 1815 prezentowało ono zbiory malarstwa, a od 1818 r. także inne obiekty sztuki i zabytki archeologiczne, co zostało ujęte w nazwie instytucji: Königlichen Museums für Kunst und Altertümer (Królewskiego Muzeum Sztuki i Starożytności). Muzeum ulokowano w budynku zsekularyzowanego klasztoru augustianów na wyspie Piasek, a jego dyrektorem mianowano Büschinga, który na rzecz działu archeologicznego przekazał swój zbiór zabytków archeologicznych, a także zainicjował od 1819 r. coroczne wykopaliska archeologiczne na Śląsku celem pozyskania nowych eksponatów dla muzeum.