Podczas I wojny światowej pełnił w Krakowie funkcję referenta opieki nad rodzinami legionistów. Wszedł w skład stworzonego 22 sierpnia 1914 oddziału sanitarnego Departamentu Wojskowego N.K.N., gdzie objął referat szpitalnictwa. Organizował szpitale dla legionistów, a w listopadzie 1914, wraz z częścią oddziału, wyjechał do Wiednia. W 1916 został odznaczony Odznaką Honorową Czerwonego Krzyża II klasy z dekoracją wojenną. Za działalność w czasie I wojny światowej i służbę legionową odznaczono go Krzyżem Walecznych. W październiku 1918 pozostawał radnym Krakowa i należał do konserwatystów. Podczas posiedzenia Krakowskiego Towarzystwa Lekarskiego w dniu 11 grudnia 1918 roku został wybrany jego prezesem na 1919 rok. W 1919 roku został zweryfikowany w Wojsku Polskim w stopniu podpułkownika i mianowano go dyrektorem Szpitala Wojskowego nr 6 w Krakowie. 10 lipca 1920 zgłosił się ochotniczo do Wojska Polskiego. Służył w korpusie sanitarnym podczas wojny polsko-bolszewickiej. W maju 1922 został przeniesiony w stan spoczynku.