Dowódca kompanii nie zważając na ogień nieprzyjaciela obchodził pozycje swych ciężkich karabinów maszynowych, wskazując cele. W toku walki zastąpił celowniczego rannego odłamkiem granatu. Oddziały 27 DS bolszewickiej zostały odrzucone. Za czyn ten odznaczony został Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari.
W 1921 awansowany na porucznika, a w 1924 na kapitana. Po wojnie pozostał w wojsku i pracował na stanowiskach oficera gazowego, oficera materiałowego i kwatermistrza Szkoły Podoficerów Zawodowych Piechoty w Grudziądzu. Od września 1931 służył w Szkole Podoficerów Piechoty dla Małoletnich Nr 2 w Grudziądzu. Z dniem 31 sierpnia 1932 został przeniesiony w stan spoczynku.
Zmarł 30 grudnia 1937 w szpitalu wojskowym w Toruniu. Tam też został pochowany na cmentarzu wojskowym.
W 1932 poślubił Heleną Wagner. Miał syna Stanisława (ur. 12 kwietnia 1933), lekarza stomatologa.
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 4663 – 1922 Krzyż Walecznych dwukrotnie Medal Niepodległości – 25 lipca 1933 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości” Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości
Przypisy
Bibliografia