Wacław Gadomski (ur. 4 kwietnia 1892 w Braciszewie, zm. 15 września 1939 w Puszczy Rudzkiej) – podoficer armii niemieckiej, powstaniec wielkopolski, major artylerii Wojska Polskiego w II Rzeczypospolitej, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się w rodzinie dzierżawcy majątku, Stanisława i Stanisławy z Teskich. Absolwent szkoły średniej w Poznaniu, gdzie zdał maturę. Tam też uzyskał kwalifikacje drogeryjne. W 1914 wcielony do armii niemieckiej. 22 grudnia 1918 zdemobilizowany w stopniu ogniomistrza.
Po przybyciu do rodzinnej Wielkopolski przystąpił do oddziałów powstańczych, organizując jednostki artylerii. 16 maja 1919 mianowany podporucznikiem. Na czele sformowanej przez siebie 7. baterii 3 pułku artylerii polowej Wielkopolskiej wziął udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Wyróżnił się 20 września 1919 w walce o Połock i 15 października na przedmościu Bobrujska. 17 marca 1920 w walce o Słobodę Jakimowską, strzelał z działa na otwartej pozycji w odległości 300–500 m od nieprzyjaciela. W silnym ogniu km, wspierał III baon 56 pp Wlkp. Z otwartych pozycji na brzegu Berezyny zmusił bolszewickie baterie do milczenia. 19 lutego 1922 za czyny te odznaczony został orderem „Virtuti Militari” V klasy.