Józef Piotrowski (ur. 2 czerwca 1897 w Radomiu, zm. 19 sierpnia 1920 w bitwie pod Żółtańcami) – podchorąży Wojska Polskiego, uczestnik I wojny światowej i wojny polsko-bolszewickiej, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Syn Franciszka Ksawerego i Lucyny z Chelińskich, urodzony 2 czerwca 1897 w Radomiu, ówczesnej stolicy guberni radomskiej. Był młodszym bratem Antoniego (ur. 1891), kapitana geografa Wojska Polskiego, mierniczego przysięgłego, odznaczonego Krzyżem Niepodległości. Szkołę średnią ukończył z odznaczeniem w Rosji, a następnie rozpoczął studia w Instytucie Inżynierów Komunikacji Cesarza Aleksandra I w Petersburgu.
Podczas studiów powołany do armii rosyjskiej i skierowany do Konstantynowskiej Szkoły Artylerii w Petersburgu. W 1917 wstąpił do I Korpusu Polskiego w Rosji. Służył w kompanii konnych wywiadowców 2 pułku strzelców polskich. Po rozwiązaniu korpusu wrócił do Polski i kontynuował studia na Politechnice Warszawskiej. Od listopada 1918 w 1 pułku szwoleżerów. Od 23 lutego do 20 czerwca 1920 był uczniem 27. klasy „kawaleryjskiej” Szkoły Podchorążych w Warszawie.