wybiła serię zaczynającą się od pomijanych w Koronie: denarów (1578–1585), przez szelągi (1578–1582, 1584) i grosze (1578–1579) do dukatów (1578–1587).

W następnym roku dodano trojaki (1579 i 1582), ale ich emisja była krótka.

Wszystkie monety gdańskie wykonane były z wielką starannością plastyczną i techniczną. Srebrne monety tłoczono na prasie walcowej. W zasadzie jednak powtarzają dotychczasowe schematy właściwe dla poszczególnych nominałów, jedynie poddając je manierystycznej stylizacji, widocznej do dzisiaj w gdańskiej architekturze. Na trojaku zwraca uwagę nadzwyczajne popiersie króla w nieprzykrytej niczym zbroi i w koronie promienistej – prawdopodobnie świadome nawiązanie do wzorów rzymskich, współcześnie stosowane przez Filipa II.

W czasach króla Stefana Batorego rozpoczęło się bicie specjalnych monet miejskich, zwanych przez kolekcjonerów o okresie późniejszych donatywami (istnieje wprawdzie klasyfikowany w ten sposób egzemplarz z figurą Zygmunta Augusta, datowany na 1552 rok, ale jego autentyczność nie jest pewna). Choć zwyczaj ten był wcześniej praktykowany przez wielkie miasta Rzeszy, pierwszą donatywę Rzeczypospolitej wybił Gdańsk w 1582 r.