Po wojnie mały|Szyld zakładu kaletniczego na ul. Sobieskiego 18 prowadzonego niegdyś przez J. Walaszczyka (widok w 2020) Bezpośrednio po wojnie przeprowadzili się do Krakowa, gdzie Józef zakładał nowe interesy, m.in. organizował przejazdy pasażerskie na trasie Kraków – Katowice. Rozstał się z Ireną, pozostali jednak w kontakcie. Między innymi ze względu na zainteresowanie Urzędu Bezpieczeństwa (Walaszczyk przyjaźnił się z francuskim konsulem) zdecydował się powrócić do Warszawy. Wraz z kuzynem Okęckim uruchomili fabrykę materiałów wełnianych i bawełnianych. W 1949 przedsiębiorstwo zostało znacjonalizowane. Następnie wraz z żydowskimi kolegami prowadził szwalnię bielizny na ul. Wiatracznej. Po roku, pod naciskiem urzędu skarbowego, interes został zamknięty. W 1950 otworzył zakład tkacki w Podkowie Leśnej. Po dwóch latach, w związku z wprowadzeniem obowiązku posiadania koncesji, został zlikwidowany. Walaszczyk w międzyczasie uzyskał uprawnienia mistrzowskie z kaletnictwa, dzięki czemu mógł rozpocząć produkcję artykułów skórzanych. Został członkiem Pomocniczej Spółdzielni Wielobranżowej w Grodzisku Mazowieckim, która zajmowała się tworzeniem kuponów sukienkowych i apaszek. Po pewnym czasie został wiceprezesem ds. finansowych. W 1951 opuścił spółdzielnię w proteście przeciwko upaństwowieniu jej.