Karol Broniewski (ur. 29 grudnia 1889, zm. 14 czerwca 1978 w PoznaniuTeodor Śmiełowski, biogram, w: red. Jan Hellwig, Amatorski zorganizowany ruch śpiewaczy Wielkopolski w latach 1892–1992, Wielkopolski Związek Śpiewaczy, Poznań, 1990, s. 339-340) – polski dyrygent chóralny, pedagog muzyczny, kompozytor i działacz ruchu śpiewaczego.
Życiorys Był synem Franciszka (rzemieślnika i muzyka) oraz Jadwigi z Grzybów. Urodził się jako ósme z dziewięciorga dzieci. Rodzina była biedna, dlatego od młodych lat starał się zarobkować, głównie jako organista i członek zespołów kameralnych. W 1922 zdał w Poznaniu seminaryjną maturę i rozpoczął pracę jako nauczyciel w wiejskiej szkole w Koźminie, gdzie nauczał do 1924. Potem (do 1926) był nauczycielem w Szkole Wydziałowej we Wronkach. We Wronkach prowadził też chór Lutnia i kółko muzyczne. W 1928 ukończył w Poznaniu (dojeżdżając) Konserwatorium Muzyczne. W 1932 otrzymał dyplom klasy fortepianu, ucząc się jednocześnie techniki chóralnej i teorii muzyki (m.in. w klasie prof. Władysława Raczkowskiego). W latach 1927–1939 pracował jako nauczyciel muzyki i śpiewu w Gimnazjum im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Od 1929 do 1936 pracował też jako wykładowca w Żeńskim Państwowym Seminarium Nauczycielskim w Poznaniu, dyrygując równocześnie tamtejszymi chórem i orkiestrą.