na sejmie konwokacyjnym Stanisława Augusta Poniatowskiego).
Rys historyczny Lata 1587–1601 Bardzo dobra kondycja systemu monetarnego stworzonego ordynacją Stefana Batorego z 5 stycznia 1580 r. miała swoją kontynuację w pierwszych latach panowania Zygmunta III Wazy. Ostatnia dekada XVI w. cechowała się nadzwyczajnym rozwojem mennictwa koronnego. Oprócz istniejących państwowych mennic w: Olkuszu i Poznaniu
reaktywowano po krótkiej przerwie zakład w Malborku (1591),
otworzono również mennice: we Wschowie (1593), Bydgoszczy (1594), Lublinie (1595) i nawet Krakowie (1598), którą początkowo miał zastąpić zakład olkuski.
Ordynacją podskarbiowską z 22 czerwca 1599 r., efektywnie w roku następnym, wprowadzono oznaczenia literowe mennic zamiast mnożących się sygnatur i godeł: podskarbich, dzierżawców, mincmistrzów i wardajnów.
Na Litwie czynna była tylko mennica w Wilnie.
Z wymienionych zakładów na szczególną uwagę zasługuje ten w Bydgoszczy. Założył go jako prywatne przedsięwzięcie, na podstawie królewskiego przywileju, Stanisław Cikowski, podkomorzy krakowski. Prawdopodobnie działały też wówczas inne prywatne mennice, skoro w konstytucji sejmowej z 1601 r.