Feliks Harasymowicz (Harasimowicz) (ur. 20 listopada 1890 w Puławach, zm. 4 czerwca 1968 w Krakowie) – oficer Błękitnej Armii, Wojska Polskiego w II Rzeczypospolitej i Polskich Sił Zbrojnych, kawaler Orderu Virtuti Militari, doktor praw.
Życiorys Urodził się w rodzinie Władysława i Wiktorii z Szymańskich. Absolwent wydziału prawa Uniwersytetu Petersburskiego i Oficerskiej Szkoły Artylerii w Petersburgu. W I wojnie światowej walczył na froncie włoskim.
W 1918 wstąpił do Błękitnej Armii gen. Józefa Hallera. Od października 1918 był szefem Biura Komunikacji Dyplomatycznej Komitetu Narodowego Polskiego we Francji, a później adiutantem i dowódcą baterii w 6 pułku artylerii polowej. Będąc dowódcą I dywizjonu 12 pułku artylerii polowej walczył na froncie polsko-bolszewickim. W maju 1920, za zniszczenie bolszewickiego pociągu pancernego przez dyon, w czasie obrony Krzyżopola na Ukrainie odznaczony został orderem wojskowym „Virtuti Militari” V klasy. 15 lipca 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu majora, w artylerii, w grupie oficerów byłej armii gen. Hallera. 1 czerwca 1921 pełnił służbę w 11 dywizjonie artylerii ciężkiej.