Po ukończeniu studiów wstąpił w 1945 do Królewskich Sił Powietrznych i wkrótce został dyrektorem szpitala wojskowego w Iraku, a po powrocie do Wielkiej Brytanii zajął się pracą naukową w Londynie, gdzie w 1951 otrzymał stopień doktora nauk medycznych za wczesne prace nad cewnikowaniem serca pod kierunkiem znanego fizjologa Henry’ego Barcrofta.
Kiedy otrzymał stypendium w Klinice Mayo, w 1955 r. wyemigrował do Stanów Zjednoczonych i związał się z tym szpitalem, współpracując ściśle z kierownikiem oddziału kardiologii dr. Earlem Woodem i zajmując się fizjologią i patofizjologią układu sercowo-naczyniowego. W czasie 14 lat pracy w Mayo został jednym z pionierów koronarografii i prowadził nowatorskie prace w diagnostyce wrodzonych wad serca, zostając autorem ok. 100 prac naukowych.
Otrzymał oferty kierowania oddziałami kardiologii w wielu ośrodkach naukowych w USA, wybrał jednak mało prestiżowy żydowski szpital Cedars of Lebanon w Los Angeles, który pod jego kierownictwem stał się szeroko znanym ośrodkiem medycznym, akademickim i badawczym. Z czasem szpital ten na skutek fuzji z innym szpitalem żydowskim utworzył renomowany Cedars-Sinai Medical Center. W okresie swojej pracy w tym ośrodku był autorem i współautorem ok. 300 prac badawczych m.in.