Uzyskawszy w 1935 dyplom także na Uniwersytecie Berneńskim, rozpoczął badania w Instytucie Biologii Carlsberga w Kopenhadze, gdzie zajmował się liniami komórkowymi. Tam spotkał Alexisa Carrela i Charlesa Lindbergha, którzy demonstrowali eksperymentalną pompę perfuzyjną stosowaną w badaniach in vitro narządów zwierzęcych. Dzięki ich pomocy uzyskał stypendium Fundacji Rockefellera i amerykańskie obywatelstwo i wyjechał do Rockefeller Institute w Nowym Jorku, gdzie pomagał w eksperymentach nad perfuzją w całych narządach. W 1936 przyjął posadę w Columbia University’s College of Physicians and Surgeons, gdzie kierownikiem oddziału chirurgii był Allen O. Whipple. Dwa lata później ożenił się z jego córką Mary (zm. 1990). Jego prace na oddziale fizjologii nad nerkowymi peptydami wazopresynowymi pozwoliły rozwinąć badania nad chorobami nerek wiązanymi z urazami spowodowanymi zmiażdżeniem.