1 lipca 1920 jako ochotnik wstąpił do Wojska Polskiego. W szeregach 203 pułku ułanów walczył na wojnie z bolszewikami. Wyróżnił się w bitwie pod Równem. 13 października 1920 porucznik Stefan Leski, dowódca szwadronu karabinów maszynowych we wniosku na odznaczenie kaprala Potworowskiego Orderem Virtuti Militari napisał: „wyjechał ze swą taczanką na czoło szwadronu i z brawurą podjechał do nieprzyjaciela strzelając z karabinu maszynowego tak celnie, że zmusił nieprzyjaciela do panicznego odwrotu na swym odcinku”. W tym samym roku został zwolniony ze służby („bezterminowo urlopowany”).

Po zakończeniu wojny wrócił na tereny kaliskie i działał w Związku Ziemian i straży ogniowej. W 1939 uwięziony przez Niemców, po zwolnieniu wyjechał do Warszawy. 12 sierpnia 1944 razem z żoną został umieszczony w obozie koncentracyjnym Auschwitz. W tym samym roku został przeniesiony do obozu Natzweiler. W latach 1949–1956 był prześladowany i więziony. Był jednym z oskarżonych w procesie pracowników centrali instytucji Państwowe Nieruchomości Ziemskie, w tym jej dyrektora Leonarda Maringe'a, którym zarzucano działalność na szkodę Państwa Polskiego – sabotaż polegający na niszczeniu gospodarki rolnej. Proces miał charakter polityczny i był skierowany przeciwko byłym ziemianom. W 1956 zwolniony z więzienia zajmował się ekonomiką i produkcją rolną.