Kulistawe odcinki liści osłaniające kupki zarodni pękają zimą i wiosną rozsiewając zarodniki, przy czym przy ciepłej pogodzie dzieje się to dość gwałtownie.
Onoklea rośnie na bardzo zróżnicowanych siedliskach, ale najczęściej w miejscach podmokłych lub wilgotnych, zarówno otwartych jak i zacienionych – na różnego typu mokradłach i w lasach bagiennych i aluwialnych, na wilgotnych łąkach i wzdłuż rowów, rzadziej w miejscach suchych. Spotykana jest także na przydrożach. Odmiana azjatycka rośnie na rzędnych 200–900 m n.p.m., przy czym na terenach górskich zasiedla doliny, w Ameryce do rzędnych 1500 m n.p.m. Na stanowiskach onoklea rośnie często w postaci rozległych płatów.
Liczba chromosomów wynosi 2n = 74.
Systematyka Gatunek w większości ujęć systematycznych jest jedynym przedstawicielem rodzaju Onoclea Linnaeus, Sp. Pl. 1062. 1 Mai 1753. W niektórych dawniejszych ujęciach O. sensibilis stanowił monotypową sekcję Onoclea w obrębie rodzaju, siostrzaną dla sekcji Pentarhizidium obejmującą Onoclea orientalis z wschodniej Azji.