Najprawdopodobniej z tej małej emisji, ginącej w powodzi szelągów ryskich i świeżo zainaugurowanych inflanckich, książę chciał czerpać dochód.
Opolsko-raciborskie Ze schyłkiem panowania Władysława IV wiąże się epizod mennictwa królewskiego dla głównych księstw górnośląskich – opolskiego i raciborskiego. Przypadły one polskim Wazom w 1645 r. wskutek zawarcia w Warszawie układu pomiędzy królem Polski, a mającym pustki w skarbcu cesarskim Ferdynandem III, jako zastaw za niewypłacone posagi królowych z domu austriackiego:
Anny Zygmuntowej (zaślubionej w 1592 r.), Konstancji Zygmuntowej (zaślubionej w 1605 r.) i Cecylii Renaty Władysławowej (zaślubionej w 1637 r.)
na łączną sumę 500 tys. talarów oraz za pożyczkę w wysokości 200 tys. dukatów udzieloną Wiedniowi przez Władysława IV.
Objąwszy zastaw, Władysław IV wykorzystując prawa mennicze obu księstw uruchomił mennicę książęcą istniejącą na zamku opolskim. Wyszła z niej w 1647 r. trzykrucierzówka na stopę śląską, odpowiadająca wartością koronnym półtorakom, z popiersiem Władysława IV i z tytułem polskim i szwedzkim króla. Orzeł w koronie na tarczy ze Snopkiem na tarczy sercowej, mógłby być zarówno polski, jak opolski, ale korona nad tarczą sugerowała tego pierwszego.