W 1919 r., rok po tym, gdy Kiszyniów razem z całą Besarabią znalazł się w granicach państwa rumuńskiego, prywatne gimnazjum Julii von Heyking straciło prawo do państwowej subwencji. Odtąd głównym źródłem utrzymania szkoły stała się emerytura męża baronowej, Aleksandra von Heykinga, uczestnika wojny rosyjsko-tureckiej 1877-1878. Małżonkowie zainwestowali w rozwój szkoły niemal cały majątek, sami zaś mieszkali w dużo skromniejszym domu przy ul. Gogola (ob. Bănulescu-Bodoni). W związku z coraz mniejszą liczbą uczennic chętnych pobierać naukę w języku rosyjskim baronowa von Heyking w 1927 r. otworzyła w gimnazjum klasy rumuńskie, które od 1929 r. otrzymywały państwową dotację. Szkoła funkcjonowała jeszcze do 1931 r., następnie została zlikwidowana, a w budynku otwarto publiczne rumuńskie liceum im. Alecu Donicia, zaś w końcu lat 30. XX wieku liceum o profilu przemysłowym. Po II wojnie światowej budynek najpierw przeznaczono na siedzibę Rady Komisarzy Ludowych Mołdawskiej SRR, a następnie na szkołę średnią nr 5. Pod koniec lat 90. był już opuszczony.