Kazimierz Stanisław Szpądrowski (ur. 1 marca 1899 w Krościenku nad Dunajcem, zm. 25 grudnia 1940 w Moskwie) – major dyplomowany artylerii Wojska Polskiego, oficer Oddziału II Sztabu Głównego, szef Ekspozytury nr 4 w Katowicach (1935–1939) oraz szef Oddziału II Sztabu Armii „Kraków” w kampanii wrześniowej. Jeniec obozu NKWD w Starobielsku, więziony na Lefortowie w Moskwie, skazany na karę śmierci i rozstrzelany. Pośmiertnie mianowany na stopień podpułkownika oraz odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski. Młode lata i kariera wojskowa Kazimierz Szpądrowski urodził się 1 marca 1899 roku w Krościenku nad Dunajcem, jako syn Ignacego i Teresy z Zarzyckich, obojga nauczycieli miejscowej szkoły powszechnej. Początkowo uczył się w Krościenku, a następnie w c.k. Gimnazjum w Wadowicach. W latach 1912–1914 działał czynnie w Polskich Drużynach Strzeleckich Okręgu Wadowickiego. Wcześnie stracił rodziców – ojciec zmarł w 1915 roku, a matka w 1917 roku. 14 grudnia 1916 roku zdał maturę z odznaczeniem. thumb|Świadectwo dojrzałości Kazimierza Szpądrowskiego z Gimnazjum w Wadowicach (1916) Tego samego dnia, 14 grudnia 1916 roku, wstąpił ochotniczo w Górze Kalwarii do Legionów Polskich. Od 5 stycznia do 20 sierpnia 1917 roku służył w 2 baterii 1 pułku artylerii Legionów Polskich. Po tzw.