Z zachowanych protokołów śledczych wynika, że Szpądrowski podał wyłącznie dane ze swego oficjalnego życiorysu wojskowego i informacje o rodzinie, konsekwentnie odmawiając jakichkolwiek odpowiedzi na pytania dotyczące działalności wywiadowczej. Podczas drugiego przesłuchania (10 lutego 1940 roku) oświadczył:
W czasie ósmego przesłuchania 9 października 1940 roku, w odpowiedzi na twierdzenie śledczego, że państwo polskie przestało istnieć i złożona przysięga straciła moc, major odpowiedział:
thumb|Fragment protokołu z 8. przesłuchania z widocznymi odręcznymi podpisami Kazimierza Szpądrowskiego Podczas ostatniego przesłuchania (18 października 1940 roku), odrzucając zarzuty o szpiegostwo przeciw ZSRR, stwierdził:
Akt oskarżenia sporządzono 23 października 1940 roku, zarzucając oficerowi przestępstwa z art. 58-4 i 58-6 Kodeksu Karnego RFSRR („udzielanie pomocy międzynarodowej burżuazji” i „szpiegostwo”). 20 listopada 1940 roku odbyło się niejawne posiedzenie Kolegium Wojskowego Sądu Najwyższego ZSRR, bez udziału obrońcy i oskarżyciela. W ostatnim słowie major oświadczył: