Po ukończeniu posługi na dworze królewskim Śliwa był nadal znanym muzykiem w Warszawie. Mieszkańcy nazywali go żartobliwie "Śliwowicą". Często zdarzało mu się chodzić po ulicach i grać. Zwykle ciągle powtarzał jedną melodię, jednak większości ludzi to się podobało. Robił to przez wiele lat. Kiedy się zestarzał, niemal całkowicie stracił wzrok i cierpiał na różne dolegliwości, jednak nie zaprzestał gry. Zmarł w 1785, w bardzo podeszłym wieku, przeżył między 92 a 97 lat.

Po jego śmierci anonimowy warszawianin napisał o nim piosenkę:

Był raz stary grajek Śliwowica, Który mieszkał we wsi Pawłowicach. Gdy młody był, to grał przed królem Sasem, A zagrać umiał tylko jeden dźwięk.

Ten stary grajek Śliwowica, Który mieszkał we wsi Pawłowicach, On w końcu zmarł i poszedł w ciemny dół, A jego dusza grała jeden dźwięk.

A gdy diabeł go tam zauważył, Wrzucił go do kotła, by się smażył. Rzekł: "Jak się cieszę, że grajek już zmarł, Niech z innymi gra ten dźwięk".

Przypisy

Kategoria:Urodzeni w XVII wieku Kategoria:Polscy muzycy ludowi Kategoria:Polscy dudziarze Kategoria:Ludzie związani z Mazowszem Kategoria:Zmarli w 1785