24 sierpnia 1939 roku został zmobilizowany i skierowany do 3. pułku lotniczego na stanowisko dowódcy 71. plutonu lotniskowego. Odpowiadał za organizowanie lotnisk polowych dla lotnictwa Armii „Poznań”. Po kampanii wrześniowej przekroczył granicę polsko-rumuńską i został internowany w Rumunii. W styczniu 1940 roku udało mu się uciec i przedostać do Francji. Pełnił funkcje dowódcy eskadr zapasowych w Camp de Carpiagne i Septfonds. Po upadku Francji przez Afrykę Północną został ewakuowany do Wielkiej Brytanii, gdzie wstąpił do RAF. Otrzymał numer służbowy P-1274.

Z uwagi na wiek nie został zaliczony do personelu latającego, służył na stanowisku dowódcy eskadr zapasowych w polskich bazach lotniczych w Blackpool, a następnie w Dunholme Lodge. Był też oficerem do spraw transportu i adiutantem stacji lotniczej.

Po zakończeniu wojny został zdemobilizowany w polskim stopniu porucznika i angielskim Fligt Lieutenanta. W 1946 roku zdecydował się na repatriację do Polski, wrócił do Poznania.