W obrębie gatunku Ratufa macroura wyróżniane są 3 podgatunki: R. m. dandolena Thomas i Wroughton, 1915 – zakres: południowa część Indii (Ghaty Zachodnie, Ghaty Wschodnie) oraz północna i wschodnia część Sri Lanki, R. m. macroura (Pennant, 1769) – zakres: centralne wyżyny Sri Lanki, R. m. melanochra Thomas i Wroughton, 1915 – zakres: południowo-zachodnia Sri Lanka.
Nazewnictwo W wydanej w 2015 roku przez Muzeum i Instytut Zoologii Polskiej Akademii Nauk publikacji „Polskie nazewnictwo ssaków świata” dla gatunku Ratufa macroura zastosowano nazwę wiewióra cejlońska.
Budowa ciała Wzór zębowy I C P M 20–22 = 1 0 1–2 3 1 0 1 3 Część grzbietowa wiewióry cejlońskiej jest wybarwiona na kolory od kremowoszarego do brązowawoszarego. Na policzkach małe czarniawe łaty. Przedramiona, nadgarstki i kończyny mają barwę jasnobiałą z kremowymi przebarwieniami. Łapy zakończone są palcami wybarwionymi na kolory od ciemnoszarego do brązowego. Ogon jest długi, szeroki i pokryty włosem. Uszy są małe, ledwo zauważalne. Mają długość ok. 5 mm.