Sejm warszawski 1649 r., widząc napływ
podjął decyzję o otworzeniu mennic w:
Krakowie, Poznaniu, Wilnie i Bydgoszczy.
Wobec nierealności postulatu redukcji, czyli przywrócenia ordynacji Stefanowskiej z 1580 r., postanowiono ustabilizować istniejący kurs grosza względem talara i dukata poprzez pełnowartościowe emisje. 16 maja 1650 r. komisja do spraw menniczych, złożona wyłącznie z przedstawicieli Korony:
ustanowiła z powrotem czerwonego złotego na poziomie dukata cesarskiego, odrzucając ordynację z 1528 r., ze srebra czternastołutowego (875) nakazała bić: talary warte 90 groszy, orty (18 groszy), szóstaki i trojaki, ze srebra siedmiołutowego (438): dwugrosze i grosze, a z miedzi szelągi, których kurs zmieniono na ¼ grosza, zamiast dotychczasowej ⅓.
Talary odpowiadały stopie cesarskiej, mniejsze zaś monety srebrne miały proporcjonalny do nich standard kruszcowy, pomniejszony jedynie o koszty bicia. Liczona według talara stopa mennicza oznaczała, że z grzywny krakowskiej wybijano 24 złote (8 talarów) w pełnowartościowej monecie. Przy okazji ostatecznie ustalono podwyższoną masę grzywny krakowskiej na poziomie 201,866 grama.
Ordynacja z 1650 r.