Wojna polsko-bolszewicka W maju 1919, razem z Ignacym Janem Paderewskim i jego żoną, wyjechała pociągiem dyplomatycznym do Polski. Dostała nowe zadanie – wsparcia polskich żołnierzy w trwającej wojnie polsko-bolszewickiej. Opiekowała się rannymi zdrowiejącymi na wsiach oraz walczącymi na froncie wschodnim: m.in. przewoziła dostarczane do Warszawy dary od Polonii amerykańskiej.
W 1920 roku oddelegowano ją na Pomorze: jako przedstawicielka Polskiego Białego Krzyża, rozwijała tam działalność oświatowo-kulturalną wśród żołnierzy (zakładanie świetlic w dawnych koszarach niemieckich itp.). W tym czasie rozpoczęła też rekrutację potencjalnych obrońców Warszawy, po czym sama przyjechała do stolicy i w okresie 12–18 sierpnia opatrywała rannych. Następnie wróciła na Pomorze, a w 1921 roku wróciła na okręcie President Grant do Nowego Jorku.
W tym okresie angażowała się również w wielką akcję repatriacji do Polski polskich dzieci z Syberii ewakuowanych w czasie wojny polsko-bolszewickiej do Stanów Zjednoczonych.
Działalność w organizacjach W 1921 roku na zjeździe w Cleveland powstało Stowarzyszenie Weteranów Armii Polskiej w Ameryce. Jako pierwsza kobieta (i długo jedyna) Agnieszka Wisła włączyła się w działania filii tej organizacji w Chicago (5 SWAP).