Wainwright zgodził się wtedy zakończyć walkę ludzi Sharpa.

Gen. Sharp został postawiony w trudnej sytuacji. Wiedział, że jeśli zignoruje żądanie Wainwrighta, aby poddać się, jeńcy i cywile na Corregidorze mogą zostać wymordowani. Mimo że jego żołnierze byli bardzo wycieńczeni, nadal mogli walczyć. Spodziewano się, że przejdą do podziemia jako siły partyzanckie. Ostatecznie 10 maja gen. Sharp postanowił się poddać. Kapitulacja Sharpa okazała się problematyczna dla Japończyków, którzy nie mieli wystarczającej przestrzeni dla tylu jeńców. Sharp i jego żołnierze przeszli liczne cierpienia jako jeńcy wojenni, aż do wyzwolenia w 1945 r. Jednak wielu ludzi Sharpa, w większości Filipińczyków, odmówiło poddania się. Wielu uważało akt kapitulacji Wainwrighta za dokonany pod przymusem i ostatecznie przyłączyło się do ruchu partyzanckiego kierowanego przez płk. Wendella FertigaMorton, op. cit., s. 576-577.

thumb|240px|Gen. Wainwright (z prawej) i gen. MacArthur w żartobliwym tańcu, sierpień 1945 r. Do 9 czerwca siły alianckie na Filipinach całkowicie się poddały.