Park Zdrojowy w Horyńcu-Zdroju – park pełniący funkcję uzdrowiskową, położony w centrum Horyńca-Zdroju pomiędzy ulicą Adama Mickiewicza od strony zachodniej, Aleją Przyjaźni od północy i ulicą Zdrojową od wschodu, z przecinającymi go potokami Glinianiec i Horynianka, o powierzchni 6,7 ha. Park założyli Karłowscy pod koniec lat 20. XX w.
W latach międzywojennych Park Zdrojowy w Horyńcu-Zdroju był jednym z najbardziej urokliwych, zarówno pod względem architektury parkowej, jak też połączenia jej z funkcją uzdrowiskową i mógł konkurować z podobnymi europejskimi obiektami uzdrowiskowymi.
Park wpisano w 1993 do rejestru zabytków.
Historia Horynieckie źródła siarczkowe znane były od dawna. Podobno z ich właściwości leczniczych mieli korzystać królowa Marysieńka i Jan Sobieski. W 1863 o źródle mineralnym w Horyńcu wspomina Encyklopedia Orgelbranda. Pierwszy prymitywny zakład kąpielowy powstał pod koniec XIX w. założony staraniem księcia Aleksandra Oskara Ponińskiego. Wykorzystywano dwa źródła siarczane, z których czerpano wodę do kąpieli i do picia. Leczono głównie schorzenia reumatyczne. Zakład był czynny tylko latem, a w sezonie bywało tu do 300 osób.