Styl jest zbliżony do ostatnich projektów do tapiserii wykonanych przez Goyę.
Portrety kobiet wykonane przez Goyę w latach 90. XVIII wieku charakteryzuje znaczący wpływ angielskiego portretu, który malarz znał dzięki rycinom. Typowe dla nich jest m.in. umieszczenie postaci na zewnątrz, często w ogrodzie, aby podkreślić ich kobiecość i urodę. Malarz wydaje się wyolbrzymiać średni status społeczny portretowanej, umieszczając ją w typowym dla arystokratycznych portretów otoczeniu, z neoklasyczną wazą w tle. Marmurowa waza z herbem sugeruje, że Tadea znajduje się w ogrodzie pałacu, w którym mieszkała.
Porównując portret Tadei Arias ze współczesnym mu Portretem markizy de Pontejos, można zauważyć istotne różnice w stylu. Portret Tadei jest pozbawiony typowej dla Goi lekkości. Widoczna jest drobiazgowa dbałość o szczegóły m.in. w haftach i herbach rodowych. Efekt kolorystyczny połączenia szarości i zieleni jest chłodny i matowy. Kompozycja jest konwencjonalna, ponadto brak ekspresji twarzy portretowanej. Według Manueli Meny te cechy pozwalają przypuszczać, że autorem portretu jest inny malarz nadworny, protegowany książąt Osuny i przyjaciel Goi – Agustín Esteve. Camón Aznar sugeruje, że Esteve wykonał replikę tego obrazu.