W ten sposób została poznana większość biegu rzeki. 1826 Alexander Gordon Laing dociera do Timbuktu od północy. 1828 René Caillé osiąga Timbuktu od zachodu. 1879 Marius Moustier odkrywa źródła rzeki w masywie Futa Dżalon.

Zagadnienie Nilu, Abisynii i wielkich jezior Afryki Środkowej thumb|left|150px|Mapa Abisynii 1584 Dolny bieg Nilu znany był już w starożytności. Dalszy jego bieg poznano w XVIII wieku. Pełne badania tej najdłuższej rzeki świata rozpoczęto na zlecenie Brytyjskiego Towarzystwa Afrykańskiego w 1820. Celem ekspedycji było znalezienie źródeł Nilu Białego oraz Gór Księżycowych, o których wspominał Ptolemeusz. Największą przeszkodą dla europejskich badaczy były agresywne plemiona tubylcze zamieszkujące Sudan. Mimo tej przeszkody badania zaczęły się posuwać. W latach 1793–1796 William George Browne jako pierwszy Europejczyk dotarł do Darfuru. W 1813–1814 Johann Ludwig Burckhardt przebywał w Nubii.

Od 1827 rozpoczęły się właściwe badania Nilu Białego – w jego górę udało się szereg wypraw: 1827 Adalphe Liant dotarł w górę Nilu Białego do szerokości 13°30'N 132 km powyżej Chartumu. 1839–1841 – trzy