W 1919 wstąpił do odrodzonego Wojska Polskiego, został skierowany do tzw. „batalionu tarnopolskiego” i awansowany na stopień podporucznika. W styczniu przeniesiony na stanowisko dowódcy czołówki amunicyjnej w Grupie gen. Bonnina, a później został referentem uzbrojenia 18 Dywizji Piechoty. Za wybitne czyny w czasie ofensywy na Mławę, w walkach pod Ciechanowem i Rudą odznaczony został Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari. 19 stycznia 1921 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu porucznika, w artylerii, w grupie oficerów byłych Legionów Polskich.
Po zakończeniu działań bojowych pozostał w zawodowej służbie wojskowej. 1 czerwca 1921 roku nadal pełnił służbę w Dowództwie 18 Dywizji Piechoty, a jego oddziałem macierzystym był 1 pułk artylerii polowej Legionów. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku i 6. lokatą w korpusie oficerów artylerii, a jego oddziałem macierzystym był wówczas 12 pułk artylerii polowej w Złoczowie. W 1923 był przydzielony do Szkoły Strzeleckiej Artylerii, która wchodziła w skład Obozu Szkolnego Artylerii w Toruniu. Pozostawał wówczas oficerem nadetatowym 12 pap. 31 marca 1924 został mianowany kapitanem ze starszeństwem z 1 lipca 1923 i 4. lokatą w korpusie oficerów artylerii. W tym samym roku wrócił do macierzystego pułku w Złoczowie.