25 listopada 1916 roku został zestrzelony i ranny trafił do rosyjskiej niewoli. Uwolniony został w lutym 1918 roku i skierowany do obsługi poczty lotniczej na trasie Kijów-Lwów-Kraków-Wiedeń.
Po rozpadzie Austro-Węgier przedostał się do Krakowa i zgłosił do służby w III eskadrze lotniczej. Został skierowany do Lwowa, gdzie został przydzielony do grupy polskich lotników dowodzonych przez Stefana Bastyra. W czasie walk o Lwów wykonał siedem lotów bojowych. Wyróżnił się 16 grudnia podczas lotu rozpoznawczego wykonanego podczas bardzo złych warunków pogodowych. Udało mu się wówczas ustalić dokładne położenie wojsk własnych i nieprzyjaciela.
W marcu 1919 roku został skierowany do Szkoły Pilotów w Warszawie. W maju przerwał szkolenie i objął stanowisko referenta szkolnego w Szefostwie Uzupełnień Wojsk Lotniczych. Na szkolenie lotnicze trafił ponownie do I Niższej Szkoły Pilotów w Krakowie, którą ukończył w lipcu 1920 roku. W trakcie szkolenia okazało się, że ma problemy zdrowotne będące efektem ran odniesionych w 1916 roku. Uniemożliwiało mu to dalszą służbę w formacjach lotniczych, na jego wniosek został przeniesiony do kawalerii. 13 listopada 1920 roku otrzymał przydział do szwadronu zapasowego 6. Pułku Ułanów Kaniowskich. W styczniu 1921 roku otrzymał bezterminowy urlop z wojska na odbycie studiów.