Reszta umierała z powodu chorób.

Trzeci trymestr ciąży przykuł Melanię do łóżka. Tymczasem William Tecumseh Sherman, generał jankeski, doprowadził do oblężenia Atlanty. Ciotka i „wuj” Piotr przenieśli się do krewnych w Macon. Scarlett i Melanie zostały same, a wdowa po Charlesie została zmuszona do odbioru porodu od Melanie. Melanie urodziła dziecko, Beau Wilkesa i obie panie z dziećmi i służącą wydostały się z pomocą Rhetta z oblężonej Atlanty. Same wróciły do spalonych „Dwunastu Dębów”, następnie do Tary, rodzinnego domu Scarlett, która ocalała. Ellen O’Hara, matka Scarlett zmarła na tyfus a jej mąż Gerald postradał zmysły. Natomiast posiadłość została obrabowana. W Tarze zostały, wracające do zdrowia po tyfusie, siostry oraz Pork i Mammy, dwoje członków dawnej służby. „Suellen” i „Careen” zaczęły pracę na roli, przymierając głodem i zmagając się z biedą. Melanie pomogła Scarlett w ukryciu zwłok i zatuszowaniu krwi po dezerterze jankeskiej armii. Pieniądze znalezione przy nim pomogły im przetrwać trudny okres.

Po wojnie (rozdziały 29−63) W kwietniu 1865 roku wojna się skończyła a Tara stała się przystanią dla znajomych żołnierzy pokonanej Konfederacji.