Wojciech Kaczmarek (ur. 20 grudnia 1899 w Bochum, zm. 6 grudnia 1968 w Zabrzu) – polski urzędnik skarbowy, starszy ogniomistrz Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys Urodził się w rodzinie Jana i Charlotty z Dzikowskich. Absolwent szkoły powszechnej i szkoły handlowej w Bochum. W 1917 powołany do armii niemieckiej. W listopadzie 1918 zdezerterował z niej i wyjechał do Warszawy.

Wstąpił do odrodzonego Wojska Polskiego i służył początkowo w Sztabie Generalnym. 24 stycznia 1919 otrzymał przydział do 1 pułku artylerii polowej Legionów i w jego szeregach wziął udział w wojnie polsko-bolszewickiej. W sierpniu 1920, podczas ostrzeliwania wsi Świniuchy z otwartej pozycji przez 8 baterię pułku, pod ogniem nieprzyjacielskiego ckm z własnej inicjatywy przejął funkcję celowniczego i kontynuował celny ogień z działa. 1 września 1920 dowódca 2 Armii odznaczył go Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari.

Po wojnie zdemobilizowany. Pracował w firmach na terenie Torunia, Leszna i Mikołowa. Od września 1931 pozostawał bez pracy. 29 października 1932 został zatrudniony Urzędzie Skarbowym w Rybniku, w charakterze sekwestratora podatkowego.