Lata międzywojenne W ramach reorganizacji armii amerykańskiej i ostatecznej realizacji poprawki z 1920 r. do Ustawy o Obronie Narodowej z 1916 r. szef sztabu armii, gen. Douglas MacArthur, kierował utworzeniem czterech armii polowych, z których każda była złożona z trzech korpusów, których rejony odpowiedzialności nazywana obszarami korpusu. Armie polowe zostały utworzone w celu zapewnienia struktury organizacyjnej dla dużych organizacji wojskowych, które mogą zostać zmobilizowane w razie potrzeby obrony terytorium USA.
1 Armia stacjonowała w północno-wschodnich Stanach Zjednoczonych i została ponownie aktywowana 11 września 1933 w Fort Jay, na Governors Island w Nowym Jorku. Początkowo działała wyłącznie w teorii, a papierową armią dowodził gen. Dennis Nolan. Do 1942 dowódca 1 Armii był zawsze równoległe dowódcą jednego z trzech obszarów korpusu. Obszar I Korpusu miał siedzibę w Bostonie w stanie Massachusetts, obszar II Korpusu miał siedzibę w Fort Jay w Governors Island w Nowym Jorku, a Obszar III Korpusu miał dowództw w Fort Howard niedaleko Baltimore w stanie Maryland. Ponieważ 1 Armia była na początku organizacją istniejącą teoretycznie, jej personel był obecnym personelem obszarów korpusu.