podanie to przytacza też Herodot (Dzieje VII 26).. Później bóg, żałując swego okrutnego czynu, przemienił go w rzekę, która przyjęła nazwę od jego imienia:
W sztuce stuleci thumb|260px|Kaźń Marsjasza (mal. Bartolomeo Manfredi, ok. 1616/1619) Postać spotykana w greckim klasycznym malarstwie wazowym, nader popularna w sztuce hellenistycznej. Znana przede wszystkim z odlanej w brązie słynnej grupy Myrona Atena i Marsjasz z połowy (jej nowożytną rekonstrukcję posiada również Muzeum Narodowe w WarszawieNr inw. 138448 MNW (Kazimierz Michałowski: Sztuka starożytna. Warszawa 1955, s. 182).), i podobnie jak przedstawienie samej kaźni Marsjasza rozpowszechniona w licznych naśladownictwach i kopiach.
Zarówno samą postać, jak i związane z nią mityczne epizody ponownie często wyobrażano od czasów Odrodzenia – w ówczesnym malarstwie podejmował je np. M. Anselmi, A. Tempesta, A. del Pollaiuolo, Tycjan i Perugino; Marsjasza malował zarówno Rafael, jak i Tintoretto. Tematyka ta chętnie podejmowana była zwłaszcza przez malarzy baroku – m.in. Rubensa, Guercina, de Riberę, Guido Reniego, Giovanniego M. Bottalla, Johanna C.