Jest to jaskinia krasowa powstała w strefie saturacji w skałach wapiennych pochodzących z jury późnej. O jej freatycznym pochodzeniu świadczą ogładzone ściany, zagłębienia i kotły wirowe. Później była modelowana przez wody w warunkach wadycznych – świadczą o tym rynny denne w kilku miejscach korytarza. Tylko Salka że Hej i fragment korytarza za nią powstały na równoległych szczelinach. Sama jaskinia zaś prawdopodobnie jest częścią większego systemu jaskiniowego, który został w wyniku erozji zniszczony.
Jest wilgotna i oświetlona tylko przy otworze. Niewielki przewiew występuje tylko przy otworze i na końcu korytarza. Namulisko obfite, próchniczno-ilaste. Szata naciekowa uboga. Składa się z niewielkiej draperii, dwóch kilkunastocentymetrowej wysokości stalagnatów i słabo zaznaczonych pól ryżowych. W jaskini obserwowano dużą ilość komarów oraz pająki sieciarze jaskiniowe i chruściki. Roślin brak.
Historia poznania i dokumentacji Jaskinię odkrył M. Pawlikowski w kwietniu 2007 r. Jej korytarze były w większości zamulone osadami. W latach 2007–2008 osady te zostały przez grotołazów usunięte. Podczas 13 eksploracji jaskini usunęli oni z niej 85 worków osadów.